Vertical Menu

CHOROBY ALERGICZNE U DZIECI

Termin alergii wprowadził PirqUet (1905 r.). Słowem tym określa się zmienioną odczynowość tkanek spowodowaną immunologiczną reakcją antygen •– przeciwciało. Reakcja ta jest swoista. Przeciwciało reaguje tylko z tym antygenem, który w poprzednim kontakcie spowodował jego powstanie. Z alergią wiąże się pojęcie atopii (Coca). Główną cechą tego zjawiska byłaby dziedziczna skłonność do występowania odczynów alergicznych. Alergię i atopię ujmuje się obecnie (w odniesieniu do klasycznych schorzeń alergicznych) rażeni jako pojęcie jednoznaczne. Z atopią łączy się określenie „teren alergiczny” (Parrot 1953 r.). Zaobserwowano, że unieczynnianie histaminy przez białka surowicy krwi (tz\y. histaminopeksja) jest znacznie upośledzone lub w ogóle nie istnieje w schorzeniach alergicznych.

Zasadniczy podział zjawisk alergicznych opiera się na 2 typach reakcji – na-tychmiastowej i późnej. Odczyny natychmiastowe związane są z przeciwciałami. Okres wylęgania objawów w tej grupie zjawisk wynosi kilkanaście, kilka minut lub jeszcze krócej. Odczyny późne są związane z limfocytami okres utajenia trwa tu kilkanaście godzin. Patomechanizm tych zmian jest znacznie mniej poznany’’ niż w grupie pierwszej.

Rozróżnia się też alergię dużą i małą (Vaughan). W dużej alergii uczulenie ‚ dotyczy substancji, z .którymi wrażliwy osobnik styka się stale (kurz, bakterie). Małą alergię powodują antygeny, z którymi pacjent ma kontakt rzadko (raki, egzotyczne rośliny).

book de Letul Nicolas DESIGNER

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *