Vertical Menu

CUKRZYCA

Cukrzyca jest uwarunkowanym genetycznie zaburzeniem metabolicznym, cha-rakteryzującym się hiperglikemią i glukozurią, a w nie leczonych przypadkach — kwasicą ketonową i śpiączką. Choroba jest następstwem absolutnego lub względnego niedoboru insuliny i w zależności od tego rozróżnia się cukrzycę p i e r- w ot n ą i wtórną.

Najczęstszą postacią cukrzycy pierwotnej jest cukrzyca młodocianych, zależna od niedoboru insuliny w trzustce. Postać tę cechuje skłonność do kwasicy ketonowej i niewrażliwość na doustne leki hipoglikemizujące. Podawanie insuliny jest niezbędne dla kontrolowania objawów i utrzymania życia chorych.

Cukrzyca wtórna może być wywołana zwiększonym wydzielaniem hormonów o działaniu antagonistycznym dla insuliny. Obserwuje się ją więc niekiedy w nadczynności kory nadnerczy lub po podawaniu glukokortykosterydów, w nadczynności tarczycy, guzie chromochłonnym i akromegalii. Względny niedobór insuliny może zależeć także od obecności w osoczu synalbuminy, posiadającej działanie antyinsulinowe. Najczęstszą postacią cukrzycy wtórnej jest cukrzyca dorosłych, związana zwykle z zablokowaniem wydzielania insuliny z komórek beta i reagująca na doustne Idki hipoglikemizujące.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *