Vertical Menu

PRAWIDŁOWY AUTOMATYZM SKURCZÓW SERCA

W warunkach fizjologicznych rozrusznikiem pracy serca jest węzeł zatokowy Keith-Flacka, skąd pobudzenie pi’zez mięsień prawego przedsionka przechodzi do węzła przedsionkowo-komorowego Aschoffa-Tawary. Przedłużeniem tego węzła jest pęczek Hisa, który dzieli się na 2 odnogi – prawą i lewą, biegnące po obu stronach przegrody międzykomorowej. Każda z nich stopniowo rozdziela się na sieć delikatnych rozgałęzień, tzw. włókien Purkinjego. Wnikają one do mięśnia jednej i drugiej komory, kończąc się w warstwie podosierdziowej.

Częstość tętna u noworodka wynosi 130- 120, w pierwszych miesiącach życia ulega ona znacznym wahaniom. W końcu pierwszego roku życia wynosi 110 – 120, u dziecka 5-letniego 100, u 10-letnich chłopców 80 – 85, a u dziewczynek 85 – 90. Liczby te odnoszą się do okresu snu dziecka, podczas czuwania częstość tętna zwiększa się w zależności od wieku o 10 do 40 uderzeń na minutę (Feer).

Częstość skurczów serca zależy od czynności węzła zatokowego i od wpływów, jakie na niego wywiera układ wegetatywny serca. Najbanalniejszym odchyleniem od normy jest przyśpieszenie, względnie zwolnienie czynności serca. Przyśpieszenie rytmu występuje w gorączce, po wysiłku, w stanach emocjonalnych, zawsze towarzyszy nadczynności tarczycy i jest jednym z objawów niewydolności krążenia. Zwolnienie tętna jest wyrazem przewagi układu błędnego i jednym z objawów nadciśnienia śródczaszkowego. Występuje ono często w niedomodze tarczycy, żółtaczce, mocznicy oraz w przedawkowaniu naparstnicy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *